Καλώς ήρθατε ! Ορισμένες κατηγορίες περιεχομένων δεν λειτουργούν προσωρινά, ή δεν είναι "πλήρεις". Foreigners are kindly requested to click : "Translated" at the above table of contents.

Η νεκρώσιμη ακολουθία

                                                                                                                                                                                              Εν οίδα ότι ουδέν οίδα

 

Καμιά φορά η εισαγωγή σε ένα θέμα μακραίνει, ή τείνει να το «υπερβεί» - και με την έννοια του να το παρακάμψει Αυτό, για 'μας που γράφουμε, μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους...Ένας απ' αυτούς είναι ίσως ότι θέλουμε να το αποφύγουμε ή να το αναβάλλουμε, πολύ μάλιστα αν το θέμα, που συνήθως εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε, δεν είναι ευχάριστο. ΄Όπως σήμερα.
Σκεπτόμουν λοιπόν ότι η συντριπτική πλειοψηφία, τουλάχιστο των καθ' ημάς "ορθοδόξων", δεν «ακούει» τη νεκρώσιμη ακολουθία. Κατ' αρχήν οι περισσότεροι πια – μιλάω για τις νεότερες γενιές – ακόμα και όταν ακούνε, δεν καταλαβαίνουν καταρχήν την γλώσα ( ου γαρ οίδασι !... ). Υπάρχει μια μεγάλη κατηγορία που ακούει βέβαια αλλά εντελώς "μηχανικά"-αφηρημένα... Οι ψαλμωδίες, το λιβάνι, ορισμένες φράσεις, και ο τόνος της φωνής αυτών που διαβάζουν, τους είναι τόσο οικεία από τα παιδικά τους χρόνια, αλλά συγχρόνως και τόσο απόμακρα...Έχουν ωστόσο μια αίσθηση ακαθόριστης ασφάλειας σε μια «αγκαλιά» που συνήθισαν και τη θεωρούν "δική" τους. Εκεί επιβεβαιώνεται χωρίς αμφισβήτηση η μεγάλη, όντως, δύναμη της παράδοσης...
Η αλήθεια όμως για 'μένα ενυπάρχει κυρίως στο νου, ή καλύτερα στο θυμικό. Αυτοί που έχασαν ένα αγαπημένο πρόσωπο και προσήλθαν στην τελευταία «φροντίδα» του είναι βυθισμένοι ή καταποντισμένοι στον πόνο και στις μνήμες τους. Συμπεριφέρονται σαν υπνοβάτες σε ένα σκηνικό που έχει μόνο την επίφαση κάποιας λειτουργίας...Στην ουσία δε βλέπουν ούτε ακούν. Και η ιεροτελεστία που ξετυλίγεται μπροστά τους είναι ίσως το καλύτερο «θέατρο» που "παίζεται" για τον άνθρωπο...
Αυτός βέβαια που κηδεύεται δεν μπορεί - ούτως ή άλλως, να ακούσει τη νεκρώσιμη ακολουθία του !
Τις σκέψεις αυτές θυμάμαι πως τις "βασάνισα" πάλι πέρυσι το καλοκαίρι, στην κηδεία του Μανόλη Αναγνωστάκη, στο Μαρούσι. Το «έψαξα» λίγο και παραδέχθηκα – ίσως για ορισμένους από τους παραπάνω λόγους, ότι κι εγώ δεν ακούω την νεκρώσιμη ακολουθία...Ούτε την ξέρω και δεν πιστεύω πως θα δείξω σχετική φιλομάθεια από 'δώ και μπρος. ΄Όπως δεν έχω διαβάσει πολλά αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, καταπώς λένε πιο επιμελείς και μεθοδικοί από 'μένα...
Ωστόσο ένα-δυο πράγματα - νομίζω "ουσιαστικά" τα έχω συγκρατήσει...Διαβάζεται η πρώτη - νομίζω, επιστολή του Παύλου προς Θεσσαλονικείς. Ελπίζω να μην είναι...σημαδιακό !...  Και μία καίρια φράση  : «...παραμυθείσθε τους ολιγοψύχους, ανέχεσθε των ασθενών...»

                      

                                                                                                                                           ( Ο Θέμης Λιβεριάδης είναι ποιητής – Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. )