Πλαταμώνας

Πρέπει να διώξω από 'πάνω μου τη Νύχτα
Αυτήν που ήμουν καλεσμένος για φαγητό και ύπνο
Και 'πάνω μας το κάστρο φωτισμένο

Στην ξένη κάμαρα δύο φορές σκοτάδι
Σαν 'βάραιναν τα βλέφαρα το σπίτι άρχισε να τρέμει
Πολύφωτα και πορσελάνες κι η ψυχή μου
Ο εφιαλτικός συρμός τράνταζε τα θεμέλια
Στα καπνισμένα του παράθυρα
Λάμψεις συμμετρικές παραταγμένες στην ταχύτητα
Τεμάχιζαν το χρόνο μες στο χώρο
Σε μια γωνιά γδύνεται μόνη η μητέρα
Απέναντι σε καροτσάκι ο Γιάννης φαλακρός
Τα μάτια καρφωμένα στο πόδι το ατροφικό
Ψελλίζει με αναφιλητά ιατρικές ορολογίες
Για το καταραμένο ζώδιο για κάποια Ιωνία
Στο νου η γνώριμη διαστολή του πόνου
Το χώμα μύριζε υγρό σαν έτοιμη γυναίκα
Κι όπως 'μάκραινε το φίδι και χάθηκε το σφύριγμα
Ο ποντικός της νύχτας που πετά με τις μεμβράνες
Απίθωσε απάνω στην κασέλα
Ό,τι απόμεινε από τον Ηρακλή ακρωτηριασμένο

Ο Ιταλός ο φίλος μου κυνήγησε το τραίνο
Το πρόφτασε στην ανηφόρα
Πήγε μαζί του ως το τέρμα
Εκεί π' ανθίζουν' οι μηλιές και χάνονται οι ράγες
Επέστρεψε λαχανιασμένος με τα πόδια
Είπε πως κουβαλούσε νεοσύλλεκτους
Σε νέα σύρραξη ακόμα μυστική
Και στο σταθμό τον έρημο
Δεν ήτανε ο ελεγκτής ούτε κανείς κλειδούχος
Παρά μονάχα ο Αντώνης
Χλωμός τους διάβαζε τα άρθρα ένα-ένα ...

Τομάζο, πέσε τώρα
Θα μας ξυπνήσουν τα παγώνια.