Υπόδικος αλήθειας άνευ ελαφρυντικών

Από μικρός το ήθελα ν' αξιωθώ
Τη Γυναίκα και τον Άνδρα γυμνούς
Σε 'κείνες τις στιγμές που σμίγουν μόνοι
Καλύτερα να τους προλάβαινα ντυμένους
Και έβλεπα απ' την αρχή
Αυτό που ίσως φαίνεται ασήμαντο
Τη διαδικασία της Αποκάλυψης
Ν' αφουγκραζόμουν τους σφυγμούς και τους ψιθύρους
Προσέχοντας τις φλέβες και τη γλώσσα
Την κοσμογονική διαστολή στις ρώγες και τις κόρες
Όπου ο λόγος δεν υπάρχει
Μόνο οι φθόγγοι και τα βογκητά μέχρι το τέλος
Προπαντός στο τέλος
Καθώς ολοκληρώνεται η πράξη και καθορίζεται η σχέση
Τότε που πέφτει αργά αυτό που ονομάζουμε αυλαία
Στο τελειωμένο έργο της Ζωής
Εκεί που συνορεύει ο σπασμός με τη σκιά
Όπου δεν ξέρουνε πώς παίξαν
Και περιμένουν χειροκρότημα
Ή την αμείλικτη Σιωπή που μαστιγώνει

Πιστεύω πως αυτό δεν συνιστά πλημμέλημα
Είναι η στύση μπρος στη γύμνια της Αλήθειας
Μακριά από τη σκόνη των βιβλίων
Έξω από τους διαδρόμους των μουσείων
Μόνο π' αυτό έπρεπε να 'χε γίνει από χρόνια
Τώρα αυτοί εφέτες και αφέτες
Με πλήθος ψευδομάρτυρες που κατεβήκαν'απ'το Τραμ
Κρίνουν και καταθέτουν
Πως παίζω ακόμα το κουτσό.