Έτσι δίδαξε τη χορωδία ο Μάκης

                                                            Στα 1994 μ. Χ

Θεέ μου – όχι επουράνιε
Αλλά Εσύ ο μέσα μου, ο γήινος
Βοήθησε να διώξω το λυγμό
Που μαστιγώνει τις φωνές των χορωδών
Κι αυτό το πτώμα που περιφέρω
Στην επαρχία μιας Xαλκιδικής
Ανάστησέ το τώρα προτού
Το καταγράψει ο σιχαμένος ο ληξίαρχος
Αυτός ο τοκογλύφος της ελάχιστης χαράς
Και της μεγάλης της Αλήθειας που τάχα αξιωθήκαμε
Δώσε του την μεγάλη στύση αυτήν που πρέπει
Για να πλαγιάσει την Ελευθερία στο μαύρο το γραφείο
Σκορπίζοντας τα έρμα τα χαρτιά της αμφισβήτησης

Έχω εισακουσθεί ;
Απεταξάμην τον πιο δικό μου Σατανά ;
Θα παίξουν την Κασσιανή μες στα σκυλάδικα
ή την Αχάριστη στο ανατολικό το ιερό σου ;

Όμως θαρρώ πως βλέπω πάλι
Να ο μαέστρος μες στα μαύρα
Φοράει τον ιδρώτα προαιώνιας προσπάθειας
Με την υγρή μπαγκέτα επιμένει στο υπόγειο

Κι οι χορωδοί ντυμένοι την Σαρακοστή των ημερών μας
Τραγουδάνε στα επτά όγδοα μόνο για 'μένα
Που σκουπίζω στο γραφείο
Τα ξεραμένα σπέρματα της τελευταίας πράξης.

Δε θέλω να δουλεύεις να βασανίζεσαι.