Μες στον υδράργυρο

Όταν ξεπλένω το κεφάλι
Και σαπουνάδες μου κρατούν ανήμπορο το βλέμμα
Το σπίτι ντύνεται αδιαπέραστες κουρτίνες
Τ' αυτιά ωστόσο λειτουργούν
Ακούνε βήματα θολά να πλησιάζουν
Παλεύουν για το φως
Ο πόνος με το φόβο
Ξεπλένομαι προς την Ανατολή
Καθώς την ανεβαίνει γρήγορα ο ήλιος
Δύσπιστη η ματιά μες στην ομίχλη
Στρέφεται στον μεγάλο τον καθρέπτη
Εκεί διαγράφονται τα είδωλα
Αυτά που διαψεύδουνε τη μοναξιά
Η κεντρική μορφή έπαψε να μου μοιάζει
Ένα θαμπό γαλάζιο φεγγρίζει μες στα μάτια
Όπως στην πρώτη αρχή

Πλάι μου παραστέκει ο Πατέρας
Κίτρινος σαν Κινέζος με μια πλεξούδα μακριά
Είναι κορίτσι αυτό που την ουρά κρατάει
Είναι η πρώτη κόρη μου
Τότε που είχε δέκα χρόνια
Ξανθή μέσα στα μαύρα
Τον οδηγεί σε γάμο δεύτερο
Ξοπίσω μια ακολουθία
Μόνο κεφάλια δίχως σώμα
Μοιάζουνε σκαλιστά που χέρια τρυφερά
Τα φύτεψαν μες στον υδράργυρο

Ίσως μπορούν να μου μιλήσουν
Μα περιμένουν
Να βγω απ' τους ατμούς.