Ουαί τω ενί

                                                                     Ενός μικρού Πέτρου

Σε σκέπτομαι από βαθύ σκοτάδι
Μα δεν μπορώ να σου μιλήσω
Γιατί το πλούσιο το στόμα μου είναι γεμάτο χώμα
Στη θαλπωρή ανήκω μιας υγρής μεταλλαγής
Ενθάδε κείμαι τοις ιδικοίς σου ρήμασι πειθόμενος
Απέκλεισα τα δίδυμα οφθαλμικά μου κάτοπτρα
Που αξιώθηκαν να θαμπωθούν απ' τη θωριά Της
Και σε απέθεσα εκτός
Να τρέμεις εις το προμήτριον το ρίγος
Εσένα που εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπεις
Αλλά με δέχεσαι καθήμενος
Εις την μικράν του χρηματιστηρίου θύρα
Στην ιδρωμένη κρύβοντας τη χούφτα σου
Τύψεις και πανικό στο τρίτο σφύριγμα
Φιδιού σιχαμερού με κόκκινο λειρί

Όσοι πετάξανε το σβολιασμένο χώμα
Ας πλύνουνε τα χέρια τους εδώ
Προτού περάσουν παραπλεύρως
Εις την Μεγάλη Τράπεζα.