Ένα βράδυ του πενήντα

Σήμερα είπαν έχουμε γιορτή
Εγώ είμαι δεν είμαι
Δώδεκα χρονώ
Κι αυτοί να ξεσκονίζουν
Σπίτι και αισθήματα
Τα χέρια της μητέρας ματωμένα
Στρώθηκαν τα καλά τραπεζομάνδηλα
Κρυστάλλινες καμπάνες τα ποτήρια
Με το κρασί μπορεί να τραγουδήσουνε
Η Μαρίκα θα παίξει πιάνο
Κι ο θείος Βάνιας θα πιει
Και ίσως πει
Τα μαύρα μάτια

Τελευταία στιγμή
Μπήκε απρόσμενα ο Όμηρος
Με τ' άλογο και τη στολή της Αλβανίας
Τα πέταλα γλιστρούσαν στο παρκέ
Και στα καπούλια του η Διπλαράκου
Με δωρική χλαμύδα
Άστραψαν τα μπούτια της
Στα λιγωμένα μάτια του παππού

Η Έλλη έβαλε τα κλάματα
Χάραξε το πάτωμα
Χάλασε η γιορτή.