Επιμύθιο

*

                                                                                                                              Οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρύ  (.Κ.Π.Κ )

Ξύπνησα απρόσμενα ευδιάθετος με μια ανάλογη Στύση. Απέναντί μου καθόταν, με υπέροχα διπλωμένες τις θηλυκότατες γάμπες της, η Αννί Ζιραντό. Την πλησίασα χαλαρά και δήθεν αδιάφορα, χωρίς όμως να κρύψω τίποτε, κι αυτή άπλωσε τα ολόλευκα χέρια Της με κείνα τα υποσχετικά δάκτυλα και έκλεισε το φλογισμένο και τσιμπλιασμένο μούτρο μου. Άκουγα δυνατά μέσα μου Γιάκοβλεφ με τη Μαίρη Λω, τα δυο σου χέρια αγαπώ – τα δυο σου χέρια, που 'ναι σαν κάτασπρα χιονάτα περιστέρια – και τούτο μόνο στη ζωή μου λαχταρώ : να με χαιδεύουνε χειμώνες καλοκαίρια και να πεθαίνω μ' ένα θάνατο αργό... Χρόνια μου το 'παιζε ο Κώστας στο πιάνο – καμιά φορά μάλιστα το τραγουδούσε, με λιγωμένα μάτια, και η Ξανθίππη. Πάει αυτή η χαρά, όταν πούλησα και το πιάνο για να ξεχρεώσω. Θυμάμαι τι οδηγίες και παρατηρήσεις έδινα στους μεταφορείς, καθώς ετοιμάζονταν να το κατεβάσουν. Να προσέχουν συνεχώς.... όσο γίνεται πιο όρθια, κι άλλα πολλά, θαρρείς και θα το παραλάμβανα εγώ... Έχει, πώς να το κάνουμε, και η γραφειοκρατία τη γραφικότητά της.
Η Αννί φορούσε το ίδιο φουστάνι που της είχε βάλει ο Βισκόντι στον «Ρόκκο», σε κείνη τη σκηνή, που τη βιάζει ο ένας αδερφός, μπροστά στην αγωνία του άλλου. Είναι άραγε το ΕΓΩ μέσα στο ΕΣΥ και τούμπαλιν, που πραγματεύεται τα τελευταία χρόνια κι ο Κωστής, μ' αυτόν τον ετερόκλητο ερωτισμό; Δεν ξέρω. Πάντως εγώ είχα αναστατωθεί για πολλά χρόνια. Η καθοριστική λεπτομέρεια, που ωστόσο πρέπει να πέρασε ντούκου από τους ηδονοβλέποντες στον εξώστη του Διονύσια, ακριβώς κάτω απ' την ιδρωτίλα του γυμναστηρίου του Μαυροσκούφη, ήταν πως μετά από την....καθιερωμένη αντίσταση, η Αννί υπέκυπτε στην εγκάθετη ηδονή και κάποια στιγμή, αν θυμάμαι καλά, τα ξέψυχα χέρια Της ζωντάνευαν και άρχιζαν να ψάχνουν, σφίγγοντας τρυφερά και πεινασμένα, τον ξαναμμένο μοιχό. Βέβαια, μια που μιλάμε για ....κινηματογράφο, σε κάτι τέτοια ο μαιτρ του είδους είναι ο Πέκιντα, αλλά αυτό με αφήνει σχεδόν αδιάφορο, μια και χρησιμοποιεί όλο ... άγνωστες !
Τώρα, μες στα κρινένια δάκτυλά Της, κρατούσε τρυφερά το κάτω κεφάλι μου, ψιθυρίζοντας λιγωμένη: Αγόρι μου, πόσο σε νιώθω.... Une aussi longue absence και τέτοια.... Σε αγαπώ... Σ' αγαπώ πρώτα για το σώμα σου. Τρελαίνομαι να δαγκώνω τις θηλές σου, που είναι και τρεις φορές καλύτερες από του Ρίτσαρντ Μπάρτον !... Αλλά και για το πνεύμα σου : μ' έχεις καθηλώσει μ' αυτή σου την εφαρμογή του direct costing στην τιμολογιακή πολιτική των εξαγωγών σας στη Γιουγκοσλαβία....κι έπειτα εκείνος ο καφές, που τους τον γύρισες ανάποδα στην Ασφάλεια και τους ξέχεσες.... Αγάπη μου, ήρθε η ώρα να σου το πω : ζηλεύω τις στιγμές, που γίνεσαι κουβάρι μ' αυτήν, που στο κάτω-κάτω δεν έγινε τίποτ' άλλο από μια τρικυμία στα χείλια... Έτσι, που με λιώνεις, ζηλεύω ακόμα και την αδερφή σου, αυτήν με το αρχαίο όνομα.... τι της βρίσκεις πια και ξεχαζώνεσαι μαζί της... Έλα, έλα....τώρα... τώρα..... Ώσπου – ξαφνικά, την ένιωσα να χάνεται. Η υπέροχη μορφή Της έσβηνε αργά, πίσω από δυνατούς γαλακτερούς πίδακες, που την σκέπαζαν και την εξαφάνιζαν, όπως χάνεται τμηματικά αλλά γρήγορα το .... είδωλο, αν πάνω στον καθρέφτη πετάξεις, με αηδία, όλο το πρωινό σου γάλα.

Όσοι, εύλογα, νιώθουν την απορία, τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα κείμενα που ακολουθούν και περισσότερο με τον συγγραφέα τους, τους απαντώ : τη Μ ο υ σ ι κ ή, τη Μ ο ι χ ε ί α και το Ό ν ε ι ρ ο. και τα τρία στην πλατιά τους έννοια. Ένα τρίπτυχο, όπου το καρδιογράφημα δεν είναι flat.
Ο Κώστας Ζουράρις εκπέμπει μια υπέροχη Μουσική, παρ' όλο που κατά καιρούς υπάρχει σαν κουφός.... Είναι εξαγνισμένος στον τελικό σπασμό μια και εθήτευσε επί χρόνια με το συνθλιπτικό βάρος του οιονεί Μοιχού..... Τέλος, πιστεύει, δηλαδή βλέπει κι αυτός το Όνειρο.... Αυτά μας τρων, αυτά και μας σώζουν, ελπίζω και.... όλους εσάς, μια και ξέρω πως – ευτυχώς – μας διαβάζουν λίγοι, έτσι που οι πολλοί δε μας θεωρούς «δικούς τους», γιατί βλέπουν τάχα το ίδιο θέαμα από άλλη κερκίδα.
Όσοι, παρ' όλα αυτά, αναίτια και επίμονα, δεν καταλαβαίνουν, τότε λυπάμαι κι εγώ και ένας άλλος μουσικός της Γενιάς μας : δε ξέρουν πού πατάν και πού διαβαίνουν.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

*  Στο δεύτερο βιβλίο του Κ. Ζουράρι : «Θεοείδεια παρακατιανή».