Η καραμέλα της Κατοχής

Προχθές διάβαζα μια φωτογραφία. Το παθαίνω συχνά τα τελευταία χρόνια, ίσως γιατί φίλοι και μνήμες μπαίνουνε μέσα. Έχει και πιο ησυχία...
Η φωτογραφία διαβάζεται με περισσότερο ενδιαφέρον απ' όσο ένα βιβλίο, ή μια εφημερίδα. Η διαδικασία συνήθως κρατάει περισσότερες ώρες, για να μην πω μέρες, αλλά δεν χρειάζεται να την κρατάς συνέχεια μπροστά σου, ούτε να γυρίζεις σελίδες. Την κοιτάς, και ταξιδεύεις... Μπορεί να βλέπεις την μύγα που ζυγιάζεται πάνω στο χείλος του ποτηριού, την υγρασία στο ταβάνι (αν έχεις εμμονή στα ρετιρέ), τις δεκαοχτούρες που σε....περιμένουν. Η φωτογραφία όμως προχωράει. Είναι ήδη στον σκοτεινό το θάλαμο του εγκεφάλου και υφίσταται την υγρή διαδικασία της εμφάνισης.
Εδώ και καιρό βλέπω μια παιδική φωτογραφία. Ο πατέρας δεν βάζει την καραμέλα στο στόμα του μωρού. Την κρατάει σε κάποια απόσταση. Η όλη σκηνή αποκτάει κινητικότητα και ο φωτογράφος (αυτός ποτέ δε φαίνεται) είναι καταχαρούμενος. Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Εγώ το πήγα αλλού...
Το μωράκι, γεννημένο στον πόλεμο και στην παρεπόμενη Κατοχή, ευτυχεί για τρεις λόγους : Δεν έχει επίγνωση του τι συμβαίνει στην πατρίδα του. Ο πατέρας του, αφήνει έξω από την πόρτα το σύννεφο της πίκρας και της απόγνωσης που σκοτεινιάζει το βλέμμα του και έχει το πρέπον σθένος να του χαμογελάει. Τρίτο και κυριότερο, ότι ο Πατέρας εκείνης της εποχής δεν το μπουκώνει με την καραμέλα. Το υποβάλλει, μέσα στην Κατοχή (αυτό έχει καθοριστική σημασία για το μέλλον του μικρού και τις επερχόμενες.... απελευθερώσεις ) σε μια μικρή ταλαιπωρία, μια ελάχιστη – έστω προσπάθεια – να απλώσει λίγο το χεράκι του αν θέλει να αποκτήσει, να πάρει υπό την .... κατοχήν του το «γλυκό».
Κάπου εκεί άφησα το παιχνίδι με τις.... κατοχές, και όσο το.... αρνητικό προσπαθούσε με την «υγρή» διαδικασία να γίνει θετικό, είπα να διαβάσω και λίγο εφημερίδα. Ένας φίλος, ονόματι Θανάσης Παπαγεωργίου, χρόνια εργάτης σε μια... «Στοά», έγραφε για ένα εννιάχρονο παιδί, που μπέρδευε το καυμένο, όπως τα περισσότερα ελληνάκια τελευταίας εσοδείας, τι έγινε στις 25 του Μάρτη του '21 με εκείνο στις 28 Οκτωβρίου του '40.... Μέρα που ήτανε λοιπόν (της άλωσης των....πάντων), σκέφθηκα να ρωτήσω κανένα φευγάτο δεκαεννιάχρονο τι συνέβη σαν σήμερα 29 του Μάη στα 1453. Επειδή όμως φοβήθηκα πως στην καλύτερη εκδοχή θα.... ανακάλυπτε την Αμερική, είπα να γράψω, καταπώς σε ένα ποίημα του.... σωσία μου, ανεστραμμένη τη χρονολογία : αντί 1453 ... 3541 ! Χώρια που το «παιχνίδι» αυτό εμπεριέχει και μια...αισιοδοξία για τους επερχόμενους νέους μας. ας πούμε μια διαχρονικότητα.
Αλλά ήρθε η ώρα να συνθέσουμε τη μαγική εικόνα, λύνοντας αυτό το παζλ. Παλιότερα (κατά το κάθε πέρσι και καλύτερα) η «καραμέλα» ήθελε προσπάθεια, λίγο «παίδεμα», εξ ου και.... Παιδεία, που τότε ήταν απλή και παρεπόμενα σωστή. Μετά άρχισε η ...βελτίωση. Κάποιοι γονείς , ας πούμε συμμαθητές του μωρού της φωτογραφίας, μπούκωσαν το στόμα των γόνων τους με ....δρακουλίνια. Έντυσαν τα ποδαράκια τους με Berlington, Adidas και ολίγον Wehrmacht. Μετά τα παρέλαβε η ετησίως ανανεούμενη (καταπώς τα φορολογικά νομοσχέδια) Παιδεία του ελεύθερου πια Κράτους μας και....έδεσε το γλυκό !
Τα παιδιά, να εξηγούμαι, δε φταίνε : πέσανε...θύματα μιας άλλης εποχής ! και την «κάτσανε» στα...ορθάδικα, αμαχητί. Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις, για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Εξοχότατοι κύριοι Υπουργοί του διαχρονικού Πολιτισμού και της Παιδείας μας, μήπως μέχρι την Μέση Εκπαίδευση (ως εκεί φθάνει το μυαλό και η πρότασή μου) πρέπει να έχουμε τρία μόνο μαθήματα για να τα εμπεδώσουμε: Γλώσσα, Ιστορία, Γεωγραφία; Άντε και λίγη αριθμητική, προπαίδεια ας πούμε....τρεις τρεις εννιά, έξι έξι τριάντα έξι, εννιά εννιά ογδόντα ένα.... Γιατί από τη μια μεριά άναψαν τα κομπιουτεράκια κι από την άλλη... πέσανε οι τόνοι !
Έτσι θα πάρουμε την Πόλη στα...3541;

                                                                                                                          *  ( εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ – 25/11/2000 )